Babyenkindinformatie.be

Wanneer het vruchtje voor 20 weken de baarmoeder verlaat, spreken we in medische termen van een spontane abortus. Maar die woorden laten vaak een negatief gevoel achter. Vandaar dat we het ook over een miskraam hebben.

Waar ging het mis?

Als je net een miskraam achter de rug hebt, spoken er honderd en één vragen door je hoofd. Je vraagt je waarschijnlijk af of je het niet had kunnen voorkomen. In de meeste gevallen is het antwoord hierop heel eenvoudig: nee. Het komt vaak voor dat het kindje niet gezond en niet levensvatbaar was. Moeder Natuur heeft er namelijk voor gezorgd dat als er iets ernstig mis is met het kindje (zoals fouten in de chromosomen van de baby), je lichaam het vruchtje afstoot.

Waar kan het misgaan, vraag je je af? Het baby’tje kan bijvoorbeeld hormonale problemen of een infectie hebben waardoor zijn levenskansen beperkt waren. Daarnaast kan er iets misgelopen zijn tijdens de bevruchting: het eitje had zich bijvoorbeeld niet goed in de baarmoeder genesteld.

In sommige andere gevallen kan het zijn dat je recent een trauma opgelopen hebt of dat je je levensstijl niet aanpaste aan je zwangerschap. Dat laatste wil zeggen dat je nog regelmatig alcohol dronk, rookte, drugs gebruikte of enorm slecht at. Die laatste hebben wel een rechtstreekse invloed op de foetus en kunnen een miskraam uitlokken. Verder stijgt de kans op een miskraam naarmate je ouder wordt.

Wat gebeurt er vlak voor een miskraam?

Miskramen kun je niet altijd zien aankomen. Maar soms zijn er toch kleine aanwijzingen voor een miskraam:

- Hevige rugpijn
- Gewichtsverlies
- Weeën
- Bruin of rood bloedverlies
- Plotse daling van zwangerschapsymptomen

Kun je een miskraam voorkomen?

Zoals we al vertelden hebben de meeste miskramen te maken met problemen in de chromosomen van het kind. Dat betekent dus dat je weinig kunt doen om het te voorkomen. Wat wel altijd kan helpen is gezond en evenwichtig eten, regelmatig oefeningen doen, stress de baas zijn en niet roken. Als je merkt dat er iets niet pluis is, aarzel dan niet om het met je arts te overleggen.

En daarna…?

Pas na de miskraam start het hele fysieke en mentale verwerkingsproces. Gun je lichaam ook de rust die het nodig heeft. Praat erover en weet ook dat je er niet alleen voor staat. Iedereen kan een miskraam krijgen, dus voel je niet schuldig. Bespreek je gevoel met je partner, je arts of een vertrouwenspersoon maar krop het zeker niet op.

Dit bericht is gepost op 4 maart 2009 om 10:33 uur en is geplaatst in Miskraam.